და თქვა

სამარიტელი

სამარიტელი

შესავლის მაგიერ

ყველაფერზე ხომ არ დავწერ-თქო და გავზარმაცდი. ბლოგს ათასში ერთხელ თუ მივაქცევ ყურადღებას და ისიც მაშინ, როდესაც ვინმე პოსტს მოიწონებს ან ბლოგს მოედევნება. ხანდახან ვორდპრესი თავისი რეპორტებითც მახსენებს თავს, მაგრამ საკმარისი არ აღმოჩნდება ხოლმე წერითი აქტივობისთვის.

წერას სულ სხვა რამ სჭირდება: სათქმელი, განწყობა, მოცლილობა … და სიზარმაცის უკუგდება, რა თქმა უნდა.

თავი I. რელიგია. რელიგიის ისტორია და მორალი

მახსოვს, სკოლაში ერთი საგანი ისწავლებოდა, რომელსაც რელიგია ერქვა. ერის საუბედუროდ და ეკლესიის მამათა საბედნიეროდ, საგანი მხოლოდ ქრისტიანობას მოიცავდა და როცა აზროვნება დავიწყე, ყოველთვის მიკვირდა, რატომ ერქვა მას რელიგია და არა ისეთი სახელი, რომელიც ნათლად გამოხატავდა მის არსს. მაგალითად: ,,სწავლება ბიბლიის შესახებ’’, ,,ქრისტიანის ცხოვრება’’ ან ,,ბიბლიური მითოსი’’ – საგანი ხომ სწორედ ბიბლიის განმარტებებს და მისი პერსონაჟების საგმირო საქმეებს მოიცავდა და არა მსოფლიო რელიგიებს.

ვსწავლობდით წმინდანთა ცხოვრებებს, ტანჯულ და თავგანწირულ ადამიანთა ქმედებებს, ქრისტიანობის დევნასა და იმას, თუ როგორ მოგვიტანეს წინაპრებმა საკუთარი რელიგია ამ დრომდე და როგორ შეინახა ამ რელიგიამ ქართველობა.

სინამდვილეში, ქრისტიანობა ებრაელთა შორის გაჩნდა და თავდაპირველად იგი ისეთივე სექტა იყო, როგორიც ფარისევლობა (ლევიტელობა ან სხვა) იყო იმ დროს, ახლა კი მორმონობა, იეჰოვას მოწმეობაა.

ქრისტიანობით ფართო ბაზარზე გავიდა იუდეველთა რელიგია – ბრჭყვიალა ქაღალდით შეფუთული, ახალი სახით. ახალი სექტის მშობელი, ეყრდნობოდა რა ძველ რელიგიას, უპირისპირდებოდა მრავალღმერთიანობას, ძველ მიმართულებას, ნაწილობრივ და ფუძის პრინციპების შეცვლით სამოთხეში დაბრუნების, სულიერი ცხოვრების იდეა შემოიტანა. ეს ღმერთთან შერიგება იყო.

შემქმნელის მიცვალების შემდგომ ქრისტიანობამ მრავალი სატანჯველი და ურთულესი გზა გაიარა. მიუხედავად მისი კონცეპციით მოსაუბრე ადამიანებისა, მისი ჭეშმარიტი შემნახველი არავინ ყოფილა. ბევრ ერში ქრისტიანობა გახდა სწორედ ტაძარი იმ ბაზრობისა, რომელსაც ქრისტე ასეთი გულმოდგინებით ებრძოდა. მორალი, რომელიც სიყვარულის, სიხარულისა და შვებისმომტანი უნდა ყოფილიყო, ფეხქვეშ გაითლა იმათგან, ვისშიც ეს მორალი შინაგანად უნდა ყოფილიყო (შინაგანი მორალის არსებობა კი საჭიროს აღარ გახდიდა ისეთი ჯაჭვის შექმნის აუცილებლობას, როგორიც რელიგიაა).

თავი II. ქართული ქრისტიანობა

დიდი ისტორიის, დამკვიდრებისთვის ბრძოლის მიუხედავად ქრისტიანობამ ვერ დაამკვიდრა ის ჭეშმარიტი მიმართულება ქართულ რეალობაში, როგორიც ის თავიდანვე იყო ჩაფიქრებული. მან მსოფლიოს და საკუთარი ზეგავლენით ირწმუნა იგი როგორც ერთღმერთიანობა უფლის სამსახოვნებით. თუმცაღა, მალევე საჭირო გახდა მფარველი წმინდანებისა და მფარველი ანგელოზების ცნების შემოტანა. ეს უკანასკნელბი ღვთის შექმნილი უსქესო ფრთიანი არსებები (მუშა ფუტკრებისა თუ ჭიანჭველების მსგავსად) არიან. თუმცა, მათაც შეისხეს ადამიანურ წარმოდგენებში ღვთის ხატის, ადამიანის სახე..გაჩნდა ისეთი სიტყვათშეთანხმებები, როგორებიცაა: ,,ანგელოზის სახე გაქვს’’, ,,ჩემო ანგელ’ოზო’’ და სხვა. ანუ ანგელოზმა ქვეცნობიერში სქესიც შეიძინა (ეს მოვლენა, ,,ანგელოზთა შეცნობა’’ უკანასკნელი წვეთი იყო ღმერთისთვის ლოტის მითში).

რაც შეეხება წმინდანებს, მათ ჩაანაცვლეს ის ძველი ღმერთები, რომლებზეც ლოცულობდნენ ქართველები. თავდადებული, ასკეტურად მორწმუნე ადამიანები გახდნენ იმ პროფესიის მფარველები, რომლებსაც მიწიერ ცხოვრებაში მისდევდნენ. შემდგომში ღრეობებისა და მილოცვებისთვის (უფრო მეტად კონკრეტულ დღეს კონკრეტული სახელის მქონე ადამიანთა პატივისცემისთვის და მეტი სიყვარულისთვის) შეიქმნა წმინდანთა დღეები: მარიამობა, ანაობა, თამარობა, დავითობა და სხვა. ქრისტიანობა ისევ წარმართული ღმერთების ზეგავლენის ქვეშ მოექცა და დღემდე ასე რჩება (არამარტო საქართველოში).

ქართული ქრისტიანობა, ან უკეთ რომ ვთქვათ, ქართული მართლმადიდებლური ქრისტიანობა, წარმართობის მარწუხებთან ერთად მოექცა პირადი მატერიალური კეთილდღეობის კლანჭებშიც. საკმაოდ პოპულარულია გამოთქმა ,,ხატზე გადაცემა’’ ან მისი მსუბუქი ალტერნატიული ვარიანტი ,,დაწყევლა’’. მართალია, იგი ცოდვად ითვლებაუბრალო მოკვდავთათვის, მაგრამ არც თუ ისე იშვიათად მიმართავენ მას. ამით ძირითადად ურჩ ადამიანებს ან მტრებს აშინებენ (,,გიყვარდეს მტერი შენი”).

თავი ყველა. სხვანაირი ქრისტიანობა

როგორც ვხედავთ, ქრისტიანობა მოირგო ადამიანმა და არა პირიქით. იგი დღესდღეობით მატერიალური კეთილდღეობის რელიგიაა და არა უპოვართა სასოების, სულიერ სამყაროში ცხონების. აღსანიშნავია, რომ იგი თანდათანობით დაემსგავსა მისთვის საძულველ ერთ-ერთ უდიდეს სექტას, ეიჰოვას მოწმეობას.

ქართულმა მართლმადიდებლობამ შეცვალა ბრძოლის ტაქტიკა ,, უღმერთოთა’’ მიმართ – მომღიმარი სახით, ტკბილი ხმით და თბილი მზერით ლანძღავენ მათ პირისპირ, შეფარვით. დაბალი ტემბრით გამოჰყავთ წყობილებიდან (გაუწონასწორებლობა და სიმშვიდის შეუნარჩუნებლობა სხვა ადამიანური სისუსტეა) შეურაცხყოფის მიყენებით და მერე თავს მსხვერპლად აჩვენებენ. საკუთარ ტერიტორიაზე, ეკლესიასა და ამბიონზე, საიდანაც აშკარად იგრძნობა მრევლზე მაღლა დგომა, ძალაუფლება და მათზე ზეგავლენა, ღვარძლითა და ზიზღით მოიხსენიებენ ამ ადამიანებს. მწვალებლებს.

თესენ უკეთურებას კაცთა შორის და შემდგომ მორალს უქმნიან და მიმართულებას აძლევენ, როგორ უნდა იცხოვრონ. მორალს, რომელიც ადამიანს უნდა ჰქონდეს თავად ან გამოიმუშაოს აღზრდის პროცესში საკუთარი შეგრძნებით და არა ინსტინქტებისა თუ ქცევების დონეზე. საკვირველია, რომ თავმდაბლობა მხოლოდ თავის დაბლა დახრას ნიშნავს პირდაპირი მნიშვნელობით და ამ დაბლადახრილი თავით სიარულს.

ამბავი ეპილოგის მაგიერ

წვერის გაპარსვა და თმის შეჭრა ჭირის დღესავით მეზიზღება. სადალაქოში დალაქთან  სკამზე ჯდომა… კარგი, ჰო (დალაქობას ხამუშობენ). სტილისტთან სილამაზის სალონში ჯდომა არ მიყვარს, მაგრამ ხანდახან აუცილებლობის ნიადაგზე შევივლი ხოლმე. მდუმარედ ვზივარ ეკლებზე და ერთი სული მაქვს, როდის გამოვიქცევი იქიდან.

იმ დღესაც ასე იყო. ვიჯექი და საკუთარი თავის ცვლილებას ვაკვირდებოდი, ხანაც თვალებს ვხუჭავდი, როდესაც უკნიდან ქალთა საუბარი მომესმა:

დამლაგებლის საცხოვრებელი ადგილის, ოჯახური მდგომარეობის გამოკვლევის შემდეგ თმაზე საღებავგასაშრობად მოკალათებულმა ქალმა პირველხსენებულს დახმარება შესთავაზა:

– მომეცი უფლება, რომ დედაშენს მოვუარო ან მის მოვლაში დაგეხმარო.

ცოტა უცნაურად მეჩვენა, მაგრამ გამიხარდა, რომ ასეთი ადამიანები არსებობენ. ადამიანები, რომლებიც სხვის კეთილდღეობაზე ზრუნავენ.

სახეები არ ჩანდა სარკეში, მაგრამ დამლაგებლის სიჩუმემ დამარწმუნა, ჩემზე ნაკლებ გაკვირვებული არ უნდა ყოფილიყო.

– ჩვენ – განაგრძო ქალმა – პატრიარქის ნათლულების მშობლებს დავალება მოგვცა პატრიარქმა. ორი დავალება : ერთი, რომ 7 მარადმწვანე ხე დავრგოთ სადაც გვინდა და მეორე – ამოვირჩიოთ ვინმე ერთი ადამიანი, რომელსაც დახმარება სჭირდება და ვიზრუნოთ მასზე…

– ეგ მადლია, რაღა შორს წავიდეს. უკეთესს ვინ რას შემოგთავაზებს – აჰყვნენ ქალები და დამლაგებელიც დასთანხმდა – ღმერთმა დიდხანს გვიცოცხლოს პატრიარქი.

მე ჩემს თავს ვუღიმოდი სარკეში. სტილისტი ჩემს ნაადრევად გაჭაღარავებულ  თმას დასტრიალებდა. გარეთ მზე იყო კაშკაშა, თუმცა ვერ ათბობდა სათანადოდ გარემოს. სქესიანი ჩიტები გალობდნენ. გაზაფხული იკიდებდა ფეხს. ხმაურობდნენ ადამიანები. მანქანები უფრო.

მორალი, რომელსაც სხვები გვკარნახობენ. სიკეთე, რომელსაც ვსწავლობთ. ქმედება, რომელიც სხვისი აზრია. პირდაპირი პროპორცია: რაც მეტად ვიზრდებით ქართველები, მით მეტად იზრდება ჩვენში ღმერთი.

Categories: საგლეხო | Tags: , , , , , , , , | %(count)s კომენტარი

Post navigation

One thought on “და თქვა

  1. ვფიქრობ, არ არის ცუდი.. p.s ამასობაში კომენტარი გავაკეთე, ეს ნოთიფიკაცია თუ შემდგომი ბლოგის დაწერის სტიმული გახდება, მადლობა მე :)))

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: