ტრუსების ღვთისმშობელი

Trusebi
ს. ახმეტელის თეატრში სპექტაკლის – ,,ტრუსები” – პრემიერა 28 თებერვალს გაიმართა. ქართველ მაყურებელს საშუალება ჰქონდა საკუთარი თავი კიდევ ერთხელ ეხილა სცენაზე. პროვინციელი გოგონას თავისუფლებასა და უმანკოებას გარშემომყოფთა ჭორები და დაუკმაყოფილებელი ვნებები, სოციუმში აგრესიით გამოვლენილი,  წამლავს. ნინას (სოფია სებისკვერაძე) მეზობლები – ჭორიკანა და შურიანი ქალებისა და დაუკმაყოფილებელი, ასევე ჭორიკანა მამაკაცების გარემოში უწევს ცხოვრება. მისი ერთადერთი მცველი, პოლიციელი, მწარე რეალობას გვაგრძნობინებს სცენიდან და პირში გვახლის, რომ კანონი მის მხარესაა და არა თვითონაა კანონის აღმასრულებელი. საბოლოოდ, ხდება ისე, რომ ნინა ჟანა დ’არკად იქცევა, წითელი ტრუსი კი მის ხელში თავისუფლების, გაუტეხლობის და დაუმორჩილებლობის სიმბოლოდ.

***

ბელორუსი ავტორის, პაველ პრიაჟკოს პიესის მიხედვით ესტონელი რეჟისორის კალევ კუდუს მიერ დადგმული სპექტაკლი ქართულ რეალობასაც ისევე ასახავს, როგორც ბევრი ქვეყნისას. პირობითია პროვინცია და იქაური ცხოვრება. მისი განზოგადება და მორგება მთელ სამყაროს შეუძლია. პროვინცია და პროვინციული აზროვნება ის საბანია, რომელიც გაწვდომაზე კი არა, ძალით დაფარებაზეა. საბანი ის კლიშეა, დამახინჯებული აზროვნებით რომ მოვიდა, დარჩა და ზაფხულის ხვატშიც მთლიანად გვფარავს. ტრუსებს კი ამ საბნის ქვეშ ყოფნა არ უნდათ.

ტრუსები თავისუფლები არიან შინაგანად. მათი თავისუფლება და ღირებულება ფასის პირდაპირპროპორციულია. ტრუსები არ ნებდებიან სიბნელეს. მიილტვიან სიბნელიდან გამოღწევაზე. არ თაკილობენ ამ თავისუფლებისთვის არც სისხლს, არც თითებს, არც სპერმას… ისინი საუბრობენ, ისინი ჩურჩულებენ, ისინი გვიახლოვდებიან. ჩვენ გვერდით არიან. ტრუსები ჩვენ ვართ. ან ჩვენ ვართ трус-ები. ჩვენი ღვთისმშობელი კი ის უმანკო, უმწიკვლო და დაუმორჩილებელი ნინაა, ასე რომ ვებრძვით.

***

დარბაზში მორიდებული სიცილი ისმოდა. გმირები ბილწსიტყვაობდნენ. ამაზეც ვიცინოდით ხანდახან. მერე უეცრად, საიდანღაც შემოიჭრებოდა მუსიკა. დაგეხორკლებოდა კანი, ბეწვი დაიჯაგრებოდა და ყელში მოწოლილი ბურთი გამოთავისუფლებას გთხოვდა.

მაყურებელმა სათქმელი გაიგო. გაიგო ის, რაც უკვე იცოდა.  თუმცა, დარწმუნებული ვარ, დამსწრეთაგან უმეტესობა მაინც ისე მოიქცეოდა და მოიქცევა, როგორც ნინას მეზობლები.

იმ მაყურებელმა, ვისკენაც სათქმელი იყო მიმართული, ვერაფერი გაიგო. იმიტომ, რომ სპექტაკლს არ ესწრებოდა. ვერ ვიტყვი, რომც დასწრებოდა გაიგებდა თუ არა რამეს, მაგრამ ცდა ბედის მონახევრეაო და რეკლამა შემდეგი სლოგანით უნდა გაეკეთებინათ:

,,თქვენ ნახავთ სოფია სებისკვერაძის ულამაზეს ძუძუებს”

ანშლაგები და პოპულარობა მერე გენახათ. დონე? დონეს მარტო ერთი სპექტაკლი და თეატრი არ ქმნის.

Categories: თეატრი | Tags: , , , , , , | დატოვე კომენტარი

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: