მივდივარ, ჰო

sadness miki de goodaboom
გაზაფხულისა და ზამთრის ჭიდილში ყურძნის ჭამა მომინდა. შავი ყურძნის. შემოღამების ფერი რომ დაჰკრავს. მარცვლების თითებით გაჭყლეტა და საჩვენებელი თითის ისე ჩაწუწვნა, ბავშვობაში, ერთი ციცქნა ქილიდან რომ ვჭამდი თაფლს.
ყველა საქმეს ვუღალატე. ყველაფერი გადავდე.
ყურძნის წადილი თეთრი მარტინის მოტკბო სირბილემ და ვანილისეულმა სიმსუბუქემ გადაფარა. ღია ფერებად ააჭრელა ოთახი. ათასი ფიქრი, აზრი მიეხეთქა ყრუ კედლებს მდუმარებით და ისევ იმ ადგილს დაუბრუნდნენ საიდანაც მიმოიფანტნენ. ააფორიაქეს და ააშფოთეს იქაურობა.
ოთახის ჩამქრალ შუქს მივენდე. უკუნეთ ღამეს ახლავს ასეთი სიბნელე.
ვიღაც მეორე დგას ჩემს მარტოობაში. ვერ ავუდივარ ტანსაცმლის ცვენას. ოდნავი სიცივე აწვება სხეულს. ეხვევა. ელამუნება და ყველა ცარიელ ადგილს ავსებს თავისი ცივი სიცარიელითვე.
არანაირი ემოცია.თუმცა ვიღაც მეორე დგას ჩემს მარტოობაში. ეს ისე გაუსაძლისს ხდის სიშიშვლეს, მინდება ის მეორე შემეხოს. გამოაძევოს დაუფლებული სიცარიელიდან მყინვარება და გაზაფხულისეული მშიშარა სითბო შემოღვაროს ჩემში. ვუცდი მის შეხებას და წუთიერ თავის კარგვას.
უეცრად ნათდებიან ცის ვარსკვლავებად იმ მეორის თითები ჩემს სხეულზე. მუსიკასავით იღვრებიან. ბრუნვას იწყებენ მნათობები მზის გარშემო.
წარმოსახვით ნისლებად მოსული ყოველი ამოსუნთქვა. საამოდ მწველი მისი ტუჩების ყოველი შეხება.
carole esherwood sadness
მე აქ არ ვარ! საწოლში ვწევარ სადღაც ბავშვობაში და ზღაპარს მიკითხავენ.
ჩურჩულისგან გაგიჟებული ვუჭერ ხელებს იმ მეორის სხეულს და მისი ყოველი გატოკება უარესად მახელებს. ვცდილობ, არსად გამექცეს, არ დამისხლტეს. მომგუდველად ვეხვევი. მსუბუქად ვკბენ.
მერე ყველაფერი ირევა. იბურდება კატის ნათამაშები საქსოვი ძაფივით. ქმედება სრულდება.
ისევ ისადგურებს სიცივე, რაც მაიძულებს ისევ შევიმოსო ხელოვნური სათბური.
ისევ ისადგურებს მარტოობა, რაც ორმაგად მაიძულებს დავტოვო სახლი.
მერე მოდიან მკრეხელური ფიქრები, ხელებს უფათურებენ არფის სიმებად გაშიშვლებულ სულს.
დგება ნაღალატები ჟამი თვითგვემისა სახიდან მოუშორებელი ღიმილით.
მოდის უსიცოცხლო იმედი და იკარგება ისევ ძველებურად იმ დაუდგრომელ კუნჭულში, მხოლოდ მას რომ ძალუძს დგომა.
ვრჩები თეთრი ოთახის თეთრ კარს მიღმა და მერე უკუსვლით მისდის ამ კარამდე მოსვლის ყოველი მოქმედება.
დაქანცულს მეღვიძება შენაცფრისფრებული დილის ფონზე. მხოლოდ ფეხები გაურბიან საწოლის სითბოს, თავი კი ისევ ნეტარებაში ჩაძირვას ცდილობს.
რეალობასთან მხოლოდ ინსტინქტები მაკავშირებს.

Categories: საგლეხო, ჩანახატისმაგვარნი | Tags: , , , | დატოვე კომენტარი

Post navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: