”მე უკვე დავთვერი” – ბევრს გეცნობათ, ალბათ, ცნობილი საბჭოთა ქართული ფილმის გმირის, აბეზარას სიტყვები. მერე უეცრად მწივანა ხმით აჟღერებული ,,ისევ გაფრინდებიანო წეროების გუნდები” გაგახსენდებათ, მაგრამ მთლად მასეც არაა საქმე. არც ღვინით დავმთვრალვარ (თუ დავითვერი -ამ ზმნის სწორი ფორმა გამაგებინა და ერთი სიცოცხლე ჩემზეა) და აბეზარაზე კარგ პონტშიც ვიყავი.
სიყვარულმაც შემომიტია, ჰორმონების სურნელმაც, მაგრამ მთვრალ კაცს რამდენადაც სიყვარულის ბუშტი უსკდება, იმდენად არასასურველი ხდება არა მარტო გარშემომყოფთათვის, არამედ პარტნიორისთვისაც, რა ძალითაც უნდა უყვარდეს ამ უკანასკნელს.
მერე რა იყო? ის, რაც მანამდე – გართობის სურვილს ამოფარებული ცრუ მზრუნველობა, ალკოჰოლს დაკიდებული პრობლემები და @ლეზედაკიდებული ალკოჰოლი.
ლისტის უნგრული რაფსოდია, ბევრი სხვა და სულ ბოლოს სახლი
P.S. დალევას ის ხიბლი აქვს, რომ ხანდახან ყველაფერს გაკიდებინებს (ან პირიქით)
ხანდახან ასწორებს მთვრალი რომ ხარ :>
ხო, კაი პონტი იყო :დ დასაკიდებლად მაინც. მარა მეორე დღეს კი მნახე, რა დღეშიც ვიყავი :დ